1: Mitt hjerte alltid vanker i Jesu føderom,
der samles mine tanker som i sin hovedsum.
Der er min lengsel hjemme, der har min tro sin skatt;
Jeg kan deg aldri glemme, velsignet julenatt!
2: Den mørke stall skal være mitt hjertes frydeslott,
der kan jeg daglig lære å glemme verdens spott.
Der kan med takk jeg finne hvori min ros består,
når Jesu krybbes minne meg rett til hjerte går.
3: Men under uten like, hvor kan jeg vel forstå
at Gud av himmerike i stallen ligge må!
At himlens fryd og ære, det levende Guds ord,
skal så foraktet være på denne arme jord!
4: Hvi skulle herresale ei smykket for deg stå?
Du hadde å befale alt hva du pekte på.
Hvi lot du deg ei svøpe i lyset som et bånd,
og jordens konger løpe å kysse på din hånd?
«at Gud av himmerike i stallen ligge må!»
Korleis og kvifor kunne den store, evige Guds Son verta så ynkeleg liten? Han som er himmlens Herre, Skapningens Skapar vert ein av oss, eit lite barn i ei krubbe. Brorson vert ikkje ferdig å undra seg over dette. Inkarnasjonen, at Gud kler seg i kjøt og blod og vert menneske for å redda oss, det er større enn nokon kan tenkja eller fatta. Lat oss då tilbe!
«Då no borna har del i kjøt og blod, fekk han òg på same vis del i det, så han ved døden skulle gjera ende på han som hadde dødens velde, det er djevelen, og utfri alle dei som i redsle for døden var i trældom heile sitt liv.. . Difor måtte han verta brørne sine lik i alle ting, så han kunne verta ein miskunnsam og trufast øvsteprest for Gud til å sona syndene åt folket.» (Heb 2:14-17).
Han er både Gud og menneske og det han gjorde gjeld både for Gud og for menneske. Tru han, hylla han, tilbe han og gjev han ditt hjarta!
